Een eigen stijl

Tja, als ondernemer/freelancer moet je anno 2010 natuurlijk ook een website en een huisstijl hebben. Want alleen met een weblog met een paar leuke olifantjes kom je er niet! Dus dan ga je op zoek naar webdesigners/grafisch vormgevers en dan blijken er maar liefst 195 van in Groningen te zijn! Keus genoeg in ieder geval. Maar ook lastig kiezen, want ga je af op hun portfolio, op hun bedrijfsnaam? Op prijs is lastig, want ze hebben natuurlijk bijna nooit hun prijslijst op hun site staan. Grrrr.

Op naam en portfolio dan maar. Vorige week stond dus volledig in het teken van drie bedrijven. Zo kwam ik op dinsdagmorgen bij twee jongens met wie ik een leuk gesprek had, maar bij wie ik gaandeweg ook het idee begon te krijgen dat ze nog weleens te duur voor me zouden zijn. En ja hoor, zodra ik hun fixed price voor alleen het al bouwen van een website hoorde, wist ik al genoeg. Dat was al een paar honderd meer dan mijn budget. Maar ze boden wel aan om mijn domeinnaam voor me te registreren, dat was maar 15 euro per jaar. Nou ja, daar kan ik me geen buil aan vallen dacht ik, dus ik ging akkoord. Een week later (gisteren eigenlijk) ontving ik hun offerte en ja hoor – veel te duur. Erg jammer, want het was echt een leuk gesprek. In ieder geval hadden ze de domeinnaam voor me geregistreerd en daar kwam het addertje tevoorschijn: het zou wel handig zijn als ik een hostingpakket bij ze nam, voor e-mailadressen en bezoekers en zo. O jee, daar had ik niet over nagedacht (tja, er komt toch wel meer bij een website kijken, Lil!). Eigenlijk wil ik het liefst het hele websitegedoe (dus ook hosting en zo) bij hetzelfde bedrijf doen dat hem ontwerpt. Maar kan dat eigenlijk wel? Heb ik de naam misschien te snel laten registreren? Even uitzoeken dus.

De tweede uitverkorene zat bij mij in de buurt, maar ik zat nog geen vijf minuten bij hen aan tafel of ik wist het al: dat wordt hem niet. Een van hen keurde me geen blik waardig en keek alsof hij het liefst weer aan het werk wilde, de ander vertelde heel veel over henzelf maar hoefde blijkbaar niet zoveel van mij te weten en die arme stagiaire was natuurlijk de theeverantwoordelijke en probeerde zich een uur lang zo klein mogelijk te maken. Gelukkig (zou ik bijna zeggen) was ook hun offerte te duur, dus dat gaf me een mooi excuus.

En dan de derde. Dit was een eenmansbedrijf, een vrouw van mijn leeftijd die me terugbelde op mijn mail. Toen ik kenbaar had gemaakt wat ik wilde, begon ze al met te vertellen dat het met mij wat lastiger was, want ik was een vrouw en die konden lastig kiezen, zaten heel erg op de details en nou ja, lastig dus. Maar niet erg hoor! Vervolgens was het de bedoeling dat we zo dicht mogelijk langs elkaar heen communiceerden (ja, lees het nog maar een keertje. Ik was er ook stil van!). Juist. Interessant. Toch heb ik een afspraak met haar gemaakt, want haar portfolio sprak me nog steeds aan. Die afspraak is erg nuttig gebleken, want we gingen achter haar computer zitten en ze liet me van alles zien: hoe ze te werk ging, waar ze haar foto’s vandaan haalde, verschillende contentmanagementsystemen (daarmee kun je zelf je site onderhouden – overigens waren de cms’en van haar klanten, ooit van privacy gehoord?) en we praatten over mijn eigen voorkeuren qua stijl, kleur etc. Toen vroeg ze me naar mijn webteksten (die ik al geschreven had), maar die was ik vergeten mee te nemen dus die stuurde ik haar per e-mail. Wat schetst mijn verbazing? Krijg ik het na het weekend terug met allerlei op- en aanmerkingen, tips en adviezen waar ik helemaal niet om gevraagd had! Lief bedoeld, maar ik weet echt wel hoe ik een tekst moet schrijven en bovendien was dit nog maar een concept. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ze op een paar punten wel gelijk had en die heb ik dan ook doorgevoerd (bedankt, grrr), maar op andere punten zat ze er helemaal naast. Bovendien: ik kwam bij haar voor een website en huisstijl, niet voor communicatieadvies. En hoewel haar prijs wel binnen mijn budget viel, heb ik toen ze belde eerlijk verteld waarom ze het niet is geworden. Gelukkig vatte ze het wel goed op en achteraf vond ze ook dat ze er een beetje met de botte bijl doorheen was gegaan. Nou inderdaad! Maar goed, verder no hard feelings, het blijft een aardige meid, maar ik zoek een ander soort samenwerking.

Kortom, drie keer geschoten, drie keer mis. Ik ben dus maar weer opnieuw begonnen met mijn zoektocht en heb al weer twee nieuwe afspraken staan. Gelukkig weet ik nu waar ik op moet selecteren. Hopelijk zit er bij deze ronde wel iemand bij met wie ik goed kan samenwerken, ook in de verdere toekomst (want dat zoek ik eigenlijk ook: dtp’ers/webdesigners/grafisch vormgevers met wie ik kan samenwerken aan opdrachten). Wordt vervolgd!

 O ja: nog bedankt voor de ontzettend lieve reacties op mijn weblog! Ik bloosde wel een beetje achter mijn computertje…

Advertenties

Winterse taferelen

Koning Winter lijkt deze week een besluiteloze bui te hebben: zal ik nu gaan dooien of zal ik nu gaan vriezen? Het gevolg van deze twijfel is natuurlijk troeperige sneeuw op straat zodat je al glibberend en glijend naar je afspraken en de winkel moet zien te komen. Dan valt er toch weer sneeuw, maar gaat het ook weer dooien en of de Elfstedentocht er komt….  Ik geloof dat Koning Winter dit weekend toch weer voor de koude variant gaat kiezen.

Dat hij in andere landen wel degelijk weet waar hij mee bezig is, bewijst de volgende powerpoint, die ik van de rotary toegemaild kreeg. Het is afkomstig uit Rusland, maar gelukkig staat er niet veel tekst in voor de niet-Russischsprekenden.

Ik ben nog niet helemaal ‘ingeblogd’ merk ik, mijn weblog accepteert de hele presentatie niet, dus ik heb de leukste foto’s eruitgehaald en hieronder geplakt.

Veel plezier en huivering gewenst bij de foto’s en bedenk: het kan altijd erger!

Gewoon doen!

Al een paar weken zit ik eraan te denken om een weblog bij te houden over mijn perikelen als startende ondernemer en andere zaken die me interesseren. En vaak is er maar één oplossing om die twijfelende gedachte uit je hoofd te krijgen: gewoon doen!

Sinds 1 januari 2010 heb ik een eigen redactiebureau, LEEF in tekst. De ‘LEEF’ in LEEF in tekst kun je op twee manieren zien: LEEF is opgebouwd uit de eerste letter van mijn voornaam, Lilian, en de eerste drie letters van mijn achternaam, Eefting. Tegelijkertijd komt LEEF natuurlijk van leven en dat is precies wat ik met bedrijfsnaam LEEF in tekst en in mijn werk wil uitdragen: een door mij geschreven of geredigeerde tekst gaat leven. Vanzelfsprekend is de eindtekst foutloos en bevat het consequent taalgebruik, maar mijn kracht reikt verder. Ik zorg voor een lekker lopende, prettig leesbare tekst, die precies doet wat de tekst moet doen: de lezer informeren, meevoeren en overtuigen.

Zo, dat was het verkooppraatje. Nu nog verkopen…

Als ik iets doe, doe ik het grondig. Ik ben er al achtergekomen dat je bij het oprichten van een bedrijf werkelijk wordt bedolven onder de informatie die vanaf het internet op je af komt gestormd. Je komt allerlei echt interessante dingen tegen waarover je meer wilt weten, dus klik je op die link, en dan staat er op die site weer iets nieuws en leuks en dan ga je daarheen en aan het eind van de dag heb je heel veel gezien maar weet je eigenlijk nog niets over datgene waarmee je die morgen je zoektocht op het internet bent begonnen. Gelukkig word ik bijgestaan door VuurKracht, een adviesbureau voor startende ondernemers dat me structuur biedt en voorkomt dat ik niet verdrink.

Verder wil ik wat later in het jaar – als LEEF in tekst lekker loopt – ook ‘wat doen met mijn Russisch’. Ja, ik moet toch wat met die studie Slavische Talen en Culturen waaraan ik zeven plezierige jaren heb besteed. Deze bedrijfsactiviteiten zullen zich afspelen onder de naam Blik op Rusland, een algemeen vertaalbureau Russisch-Nederlands. Daarnaast wil ik landbouwbedrijven die in Rusland willen investeren, van informatie voorzien over de voor hun relevante en actuele politieke en economische situatie in Rusland (en die bedrijven natuurlijk op andere manieren bijstaan bij het zakendoen met Rusland!). Maar dat is van later zorg, ik heb nu al meer dan genoeg om handen met het op de kaart zetten van LEEF in tekst. Al houd ik natuurlijk wel mijn oren en ogen open voor alles wat voor Blik op Rusland interessant kan zijn. (Nog tips?)

Voor de duidelijkheid: dit is niet mijn officiële website voor LEEF in tekst, maar echt een weblog, waarop ik mijn persoonlijke verhaal kwijt kan. Ik vind het leuk om je op de hoogte te houden van mijn gedachten, frustraties en triomfen als ondernemer en ik kan je tegelijkertijd vertellen over mijn passies. Op dit moment ben ik ook bezig met mijn officiële website en huisstijl, of nou ja, ik… Ik heb offertes aangevraagd bij webdesigners/grafisch vormgevers wiens werk me aanspreekt. Ik ben echt heel benieuwd naar het resultaat!

Nou ja, zo dus een beetje. Eigenlijk gewoon een hoekje waar ik kan loslaten wat eruit moet en wat niet zo goed op mijn andere website past. Reacties zijn natuurlijk altijd welkom!