Pssst…!

Al zolang ik me kan herinneren ben ik gek op taal. Als ik op vakantie ga, ga ik verder dan zo’n Wat&Hoe-boekje. Zo heb ik toen ik een paar jaar geleden naar Zuid-Afrika ging, me een paar weken verdiept in Zuid-Afrikaans en ben ik een paar vakanties later ambitieus begonnen aan Chinees – maar dat was toch een brug te ver. Maar ik heb wel een zakwoordenboekje Chinees-Russisch op de kop getikt. (Grappig om te weten dat ik de ene helft wel begrijp en de andere helft totaal niet – maar wie weet, misschien komt dat ooit nog eens!)

Nu ben ik ook al jarenlang gefascineerd door spreekwoorden. Sinds halverwege mijn studententijd heb ik druilerige weekenden en regenachtige avonden – en daar zijn er best wel veel van in ons kikkerlandje – besteed aan het verzamelen van spreekwoorden uit allerlei talen. In het diepste geheim, want ik voelde me toch wel een beetje ongemakkelijk. Spreekwoorden, is dat niet iets voor saaie mensen? Niets voor studenten in elk geval, die staan immers midden in het leven. Toch? Aangezien ik mezelf absoluut niet de reputatie van ‘saai mens’ wilde aanmeten, vertelde ik er jarenlang niets over.

Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan (grijns). Tijd om mijn geheim te verklappen – en ach, misschien kan ik er Leef in tekst ook nog mee promoten.

Inmiddels heb ik werkelijk honderden spreekwoorden verzameld. Niet alleen Nederlandse, maar ook Franse, Duitse, Engelse en uiteraard – ik heb het tenslotte gestudeerd – Russische. Ik begon verbanden te zien, werd steeds nieuwsgieriger en ging het steeds leuker vinden. Vooral de spreekwoorden met dieren, want eigenlijk zit daar de meeste humor in. Ook bij de dierenspreekwoorden kwamen de verschillen in taal – en dus cultuur – duidelijk naar voren: waar wij in Nederland ‘De huid verkopen voor de beer geschoten is’, zeggen ze in Engeland ‘Count your chickens before they hatch’. In Engeland blijven ze dus veel dichter bij huis, want in Nederland zijn beren al een paar jaartjes uitgestorven en zo bedreven in de berenjacht zijn wij Hollanders dus nu ook weer niet. Aan de andere kant, misschien komt daar onze handelsgeest wel vandaan: wij verkopen gewoon de huid alvast en zien wel hoe we aan de beer komen!

Hoewel ik mij dus inmiddels al jarenlang in het geheim prima vermaakte met deze hobby, vond ik het toch een beetje zonde als mijn noeste arbeid alleen maar dat zou blijven: een hoop werk. Zo langzamerhand werd het tijd om onder mijn steen vandaan te kruipen en een bekentenis te doen. Spreekwoorden zijn gewoon leuk! Met slechts één zin kun je een heel verhaal vertellen: iedereen weet vaak precies wat je bedoelt en het kleurt je verhaal.

Ik wilde wat doen met mijn verzameling. Gelukkig is daar Prezi. Prezi is een nieuwe manier van presenteren. In plaats van de overbekende powerpointdia’s neemt een Prezi je mee op reis. Je volgt een soort route van feit naar vraag naar afbeelding naar feit enzovoorts. Ik heb er inmiddels een paar gezien en je kunt er fantastische dingen mee doen. Bovendien blijkt het helemaal niet moeilijk te zijn! Ik heb er namelijk vandaag eentje gemaakt – van mijn geliefde dierenspreekwoorden, inderdaad. Mijn allereerste Prezi ziet er voor de experts vast ontzettend knullig en amateuristisch uit, maar ik kan je vertellen: het is een uitstekend tijdverdrijf voor een druilerige zaterdagmiddag in februari!

Laat ik hem dan nu maar eens presenteren – met lichte schroom, want hoewel een aantal mensen uit mijn omgeving inmiddels wel van mijn ‘geheime’ hobby op de hoogte is, ontdoe ik haar middels mijn blog nu definitief van alle anonimiteit… Hier is-t-ie dan: mijn allereerste Prezi: http://prezi.com/jysj4jjppjvo/wijsheden-uit-het-dierenrijk-i-experiment/

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Toen ik ermee bezig was, kreeg ik alweer ideeën voor nieuwe prezi’s met dierenspreekwoorden. Want tja, als er een ‘Prezischaap’ over de dam is…

 

Advertenties